Love...?

Ohayo!

Moje pierwsze opowiadanie, Myślę, że wam się spodoba. Enjoy! ♥

_____________________________________________________________

Bohaterowie (imię nazwisko - rola w opowiadaniu):

- Mikuo Kyoko - główny bohater;

- Mikado Yuuno - główny bohater;

- Yuki Ayano - bohater poboczny, kolega z klasy Mikuo

Pairing: Mikuo x Mikado

BOYS LOVE!!!

 © Noches

______________________________________________________________

Nadal stał przy ławce. Jego wyraz twarzy mówił sam za siebie. W jego uszach ciągle brzmiały słowa "Kocham cię, senpai.". Usłyszeć to... od chłopaka... to był zbyt duży szok. 

- Ummmm... Mikuo? Dobrze się czujesz?

- E...? A, wszystko w porządku... - uśmiechnął się niezbyt przekonująco. - Wszystko OK.

- Na pewno? - zapytał Yuki.

- Mhm - mruknął - Ale... Dobra, już nieważne.

Mikuo szybko spakował książki i wybiegł z klasy. 

"Muszę znaleźć tego chłopaka!"- pomyślał. Dobiegł do tablicy z imionami pierwszoklasistów. 

- Yuuno Mikado... klasa... IA... 

Miał mętlik w głowie, nie mógł zebrać myśli. "Jutro go znajdę" - myślał Mikuo. - "Znajdę!"

W domu ciągle o nim myślał. "Tak naprawdę, to Mikado był... hmmm... całkiem ładny. Blond włosy i lazurowe oczy... O czym ja myślę!? Przecież to facet, tak jak ja. Ale... Co by było, gdyby...?" Zarumienił się i zakrył usta ręką.

Na lekcjach w ogóle nie mógł się skupić. Z niecierpliwością czekał na półgodzinną przerwę. Gdy nadeszła, wypadł z klasy i puścił się biegiem do klas, w których uczą się pierwszoklasiści. Wzrokiem wypatrywał Mikado. Po chwili znalazł go. Podszedł do niego i wyciągnął na korytarz. 

- Mam pytanie! Yyyy... Więc to, co powiedziałeś wczoraj... To była prawda...?

- Oczywiście senpai! Nie żartowałbym z takich rzeczy! - uśmiechnął się słodko. - A... Właśnie, nazywam się Yuuno Mikado! A ty, senpai?

- Eeeeee?! Wyznałeś mi miłość, a nawet nie znasz mojego imienia?! Zgłupiałeś? No, nieważne. Jestem Kyoko Mikuo. 

- Mikuo? Jak ta męska wersja Hatsune Miku? Niesamowite!Będę się do ciebie zwracał  Mikuo-senpai.

- Ee? OK. 

"Dziwny gość..." - pomyślał Mikuo. - "Naprawdę dziwny."

•

- Emmm... Senpai? Lubisz mnie?

- Hę? Jeszcze cię nie poznałem na tyle, więc...

- No... To może poznajmy się lepiej... W moim pokoju... - Mikado przygryzł wargi. - Co o tym myślisz?

- Nie!!!

- Eeeee?!

- Nie uważasz, że jesteś na to za młody?

- Senpai! O czym ty myślisz!? Tehe - zaśmiał się niewinnie. Mikuo nie odpowiedział. Odwrócił wzrok.

-Hahaha! Senpai chce mnie wykorzystać!!! 

- C-co?! I mów ciszej, debilu!

- No więc? Co myślisz o tym, żeby wpaść do mnie na herbatę?

- H-herbata? Taa... Pewnie, czemu nie.

W oczach Mikado pojawił się błysk. Mikuo był trochę zakłopotany, w końcu wyszedł na zboczeńca... Ale coś w tym musi być. "On coś kombinuje, to pewne" - pomyślał Mikuo.

•

Przez całą drogę do domu Mikado, nie odzywali się do siebie. Ale gdy weszli do domu...

- Sen~pai - uśmiechnął się przebiegle chłopak. - Nie mam już herbaty, ale... Może zechcesz  mnie?

- Co? Nie żartuj!

- Nie żartuję. - Mikado nie przestawał się uśmiechać - Naprawdę!

- Tak czy siak, poznaliśmy się tydzień temu!

- I co? Czy to przeszkadza?

- O-oczywiście, że tak! A zresztą, co, jeżeli twoi rodzice usłyszą?

- Mieszkam sam. Rodzice się mną nie interesują. - Mikado próbował powstrzymać łzy. - Wiesz co, senpai? Tak... tak naprawdę, to nikt mnie już nie kocha, nawet nie lubi. Nie wiem czemu. Naprawdę nie wiem czemu! Ale co cię interesuje taki dzieciak, jak ja... - głos mu się załamał, wielkie krople łez spływały na mundurek. - Jestem głupim nastolatkiem, w dodatku gejem! Wyrzutkiem, czymś dziwnym. Nie uważasz, senpai?

- Przestań pieprzyć! Nikt cię nie lubi? A co z ludźmi, którzy otaczają się na każdej przerwie? Nikt cię nie kocha?! Ty naprawdę jesteś głupi! A teraz się uspokój!

Mikuo podszedł do niego, wziął w ramiona i mocno przytulił. Poczuł, że łzy moczą mu koszulę, ale jemu było wszystko jedno.

- S-sen-pai... - wydusił z siebie Mikado.- Ty...

- Ciii - wyszeptał mu do ucha Mikuo - Nic nie mów...

Pogłaskał go po miękkich włosach. Uniósł palcem podbródek Mikado i spojrzał mu w oczy. Przetarł łzy, uśmiechnął się. I pocałował go.

•

END!

 _______________________________________________________________________

Mam nadzieję, że wam się spodobało! Przepisywałam to z godzinę ( >.>). Teraz wyobraźcie sobie opowiadanie na 6 str. 

Byebyechan~♥